BIST’i Taşıyan Küresel Zemin : ABD Enflasyonu, 10 Yıllıklar ve DXY

Son günlerde Türkiye’de yaşanan fiyat hareketi doğal olarak BIST üzerinden okunuyor. Refleks şu: “Yerel bir hikâye var.” Oysa aynı dönemde Brezilya ve Meksika ETF’lerinin güçlü performans göstermesi, altının yükselirken teknoloji hisselerinin zorlanması, doların geri çekilirken ABD 10 yıllık tahvil faizlerinin inatçı kalması bize başka bir şey söylüyor. Bu tablo yerel değil; küresel bir fiyatlama rejiminin yeniden kurulduğu bir döneme işaret ediyor.

Ocak 2026 CPI verisi manşette görece ılımlı. Aylık artış %0,2; yıllık %2,4. Çekirdek aylık %0,3; yıllık %2,5. İlk bakışta “kontrol altında” hissi veriyor. Ancak bileşime bakınca resim daha karmaşık.

Barınma kalemi aylık artışın en büyük bileşeni olmayı sürdürüyor; enerji ise manşeti aşağı çeken unsur. Bu dağılım, enflasyonun temiz bir şekilde soğuduğu anlatısını zorlaştırıyor. Özellikle hizmet enflasyonunun yapışkanlığı ve barınma metodolojisindeki gecikmeler, manşetin ötesine bakmayı gerektiriyor.

Enflasyon tek başına karar vermiyor. Piyasa, enflasyonun büyüme ve finansal koşullarla birlikte ne anlama geldiğini fiyatlıyor.

İstihdam cephesinde tablo zayıflama sinyali veriyor ancak kırılma yok. Tarım dışı istihdam artışı 130 bin; işsizlik oranı %4,3. Ücret artışları yıllık %3,7 civarında. Daha önemlisi, son döneme ait aşağı yönlü revizyonlar büyümenin hız kestiğini gösteriyor. Bu kombinasyon “ne tam resesyon ne de güçlü genişleme” zemini yaratıyor. Böyle bir zeminde uzun vadeli faizlerin kolay kolay çökmemesi şaşırtıcı değil.

Grafiklere birlikte bakınca kritik çelişki ortaya çıkıyor: DXY geri çekiliyor ama 10 yıllık tahvil faizi uzun süredir yüksek bir bantta kalıyor. Bu, piyasada iki ayrı fiyatlamanın aynı anda yürüdüğünü gösterir.

Doların zayıflaması küresel risk iştahını destekler. Ancak uzun vadeli faizler, yalnızca enflasyon manşetiyle değil; büyüme beklentisi, borç arzı ve risk primiyle de belirlenir. Eğer uzun uç gevşemiyorsa, kredi kanalı tam açılmamış demektir. Konut kredileri anlamlı şekilde düşmeden, şirketler refinansmana rahat geçmeden, bankalar teminat şartlarını gevşetmeden “gerçek gevşeme” sahaya inmez.

Bu nedenle Fed’in indirime gitmesi tek başına yeterli değildir. Uzun uç teslim olmadan finansal koşullar kâğıt üzerinde gevşer, reel ekonomide sınırlı kalır.

Son bir aylık performanslara bakınca tablo daha netleşiyor. Altın güçlü; enerji bağlantılı alanlar yukarıda. Buna karşılık NASDAQ, teknoloji ETF’leri ve uzun vade hassas hisseler zayıf. Aynı dönemde Brezilya ve Meksika ETF’leri çift haneli artışlar gösterirken, BIST100’ün dolar bazında benzer bir performans üretmesi “yerel mucize” anlatısını zayıflatıyor.

Press enter or click to view image in full size

Bu bir Türkiye rallisi değil; seçilmiş gelişen piyasa ve emtia bağlantılı alanlara yönelen küresel para akışı. Doların geri çekilmesi bu alanlara nefes veriyor; ancak 10 yıllıkların inatçı kalması geniş tabanlı bir risk-on rejimini henüz teyit etmiyor.

Bir rejim değişiminden söz edebilmek için üç hattın birlikte çalışması gerekir:

• DXY kalıcı olarak zayıflamalı.

• 10 yıllık tahvil faizi anlamlı şekilde aşağı kırılmalı.

• Geniş risk iştahı teknoloji ve uzun vade duyarlı varlıklara geri dönmeli.

Bugün gördüğümüz şey bu üçlünün tam senkronu değil. Bu nedenle fiyat hareketini yalnızca Türkiye başlığıyla okumak eksik kalır. Küresel para, dolar gölgesinin kısaldığı ama uzun faizin hâlâ disiplin uyguladığı bir geçiş evresini fiyatlıyor.

Türkiye’de yaşananı yerel sanmak kolay. Ancak aynı anda Brezilya ve Meksika da gidiyorsa; altın yükselirken teknoloji baskılanıyorsa; dolar zayıflarken uzun faizler direniyorsa… konu Türkiye değil. Konu, küresel riskin yeniden tanımlandığı bir makro evre.

Manşetlere değil; DXY’ye, 10 yıllıklara ve kredi kanalına bakmak gerekiyor. Bu üçü aynı anda hizalanmadan kalıcı bir genişleme anlatısı kurmak erken olur. Piyasa şu an “gevşeme var ama sınırsız değil” diyor. Bu da bize tek bir ülkeyi değil, bütün rejimi okumamız gerektiğini hatırlatıyor.